ઘડપણ

Posted on Updated on

એકલા રહેવું અને એકલતા અનુભવવી એમાં જમીન આસમાનનો ફર્ક હોય છે. એક મજા તો બીજી જાણે સજા..

જીવનનાં કોઈ પણ તબબ્કે એકલતાને મળવું પડે છે. ખાસ કરીને ઘડપણનો સમય.. જીવનભર ભર્યું ભર્યું રહેલું ધર અચાનકથી ખાલી થઈ જતું હશે તો કેવું ફીલ થતું હશે?!જે છોકરાઓને મોટા કર્યા, એમના ઉછેર પાછળ તમે તમામ જાતનાં ત્યાગ અને બલિદાન આપ્યા એ તમારું ઘર આંગણ છોડીને એક રીતે તમારા સહવાસનો ત્યાગ કરીને પોતાની જીંદગી પોતાની રીતે જીવવા ચાલ્યા જાય ત્યારે કેવી એકલતાનો આભાસ થતો હશે?! કદાચ  હાર્ટ અટેક જેવું જ ફીલ થતું હશે!! વિદેશોમાં તો ઘડપણમાં આ પ્રકારે હાર્ટ અટેક આવશે એવું તો ત્યાનાં લોકોને ખબર હોય છે, માટે પૂર્વ તૈયારીરુપે માનસિક રીતે એ લોકો તૈયાર હોય છે અને માટે બહુ ધક્કો નથી લાગતો હોતો..પણ ઈન્ડિયામાં માઁ બાપ હજૂ આ સહજતાથી સ્વિકારી નથી શક્યા! આમ તો આ ટોપિકનાં અનેક પાસાઓ હશે..અને બધાનાં મત પણ અલગ જ હશે. ગમે તે સંજોગોમાં વાત તો સ્વિકાર વિશેની જ હોય છે. પરસ્પરની..સમજણથી..બન્ને તરફથી!!

અચાનક છોકરાઓ પોતાની રીતે અલગ રહેવાનો નિર્ણય કરે તો એને સહજતાથી સ્વિકારી નથી શકતા!! અને ઘણીવાર આવા સંજોગોને વ્યવસ્થિત હેંડલ ન કરતા સબંધો વધારે વણસી જતા હોય છે. સમય પ્રમાણે બધું સ્વિકારવું જ રહ્યું! પ્રેમથી કે પીડાથી એ તો આપણે જ નક્કી કરવાનું હોય છે! ખેર, પણ આવા સમયે ચાહે દેશ કે વિદેશ.. માણસને જો સૌથી વધારે કોઈ વસ્તુની જરુર હોય છે તો એ છે,”હૂંફ”.  થોડી ક્ષણોનો પણ કોઈ સાથે વહેચેંલો હૂંફાળો સમય ઘણીવાર હ્દયમાં ધબકાર પૂરતો હોય છે. 

અમે સ્વિટઝરલેન્ડનાં ઝ્યુરિક શહેરની સીટી ટૂર કરી રહ્યા હતા.. અમારા ગ્રૂપથી થોડાં આગળ અમે ચાલતા હતા.. એવામાં એક ચર્ચની બહાર આ ઘરડા માજી બેઠેલા..ચાલતા ચાલતા મારું ધ્યાન એમનાં પર ગયું. .અમનું પણ.. અમારી અનાયાસ જ આઁખો મળી.. એમણે મને બોલાવી! હું આશ્ચર્યમાં જ હતી.. ઈશારાથી મને કહે,’બેસને!’ હું ઔપચારીક હેલો કરીને એમની બાજુમાં બેઠી..અમારા વચ્ચે કોઈ જ સંવાદ ના થયો!! થોડી વારમાં અમારું ગ્રૂપ આવી ગયું હતું.. અને હું એમને બાયનો ઈશારો કરીને ગ્રૂપમાં ફરી જોડાઈ ગઈ. એમને જે જોઈતું હતું એ કદાચ એમણે થોડી ક્ષણોમાં મેળવી લીધેલું! બાય કરતાં, એમની આઁખોમાં જીવ અને હોંઠે સ્મિત જોઈ મને પણ આનંદ થયો! થયું જાણે …,થોડી હૂંફ દઈને સ્મિતનો સોદો કરી આવી..જાણે વિદેશમાં પણ વેપાર કરી આવી!’

આજે.. એ ફોટોને જોતા પેલી ગઝલનાં શબ્દો રહી રહીને કાને અથડાય છે કે,” કંઈ ઈશ્વરની જેવું મળે ક્યાંક તમને, હો મંદિર કે રસ્તે એને ઉજવી લો, ને માણસની જેવું કળે છાતીએ જો, વધાવી લો ફૂલે, એને ઉજવી લો!’ 

એ સમયને કેમરામાં કેદ કરવા બદલ હબીનો આભાર.

-ધારાભટ્ટ-યેવલે

Advertisements

ચાઁદની 

Posted on Updated on

ચંદ્ર ઉગ્યા પછી એની જે ચાંદની પાણી પર પથરાય એ જોવાની એક અલગ જ અનુભૂતિ હોય છે..ફોટોમાં ચાંદ અને ચાઁદની પાણી પર સ્પષ્ઠ દેખાય છે..ફીસ્ટ ફોર આઈઝ..#Moon and moon light

-ધારાભટ્ટ-યેવલે

Feelings..

Posted on

I would prefer to stand beside a shirtless person wearing ornate thoughts rather than a rich person clothed in an absurd mind.

-Dhara

Clear thinking

Posted on

Lets educate people with clear thinking..Donate good thoughts.

-Dhara

રેર પીપલ

Posted on Updated on

આજે જયારે આશારામબાપૂ, રાધેમાઁ, રામરહીમ..જેવા લોકોને જોઈએ તો અચરજ થાય કે આ લોકો કેટલા લોકોને ગેરમાર્ગે દોરે છે!! શું લોકોને સમજાતું નહીં હોય?!  કે પછી એ એક નબળી પળમાં પોતાની જાતને તન મન અને ધનથી પૂરી સભાન અવસ્થામાં સમર્પિત કરીદેતા હશે?! અને બધું બહાર આવે એટલે આક્ષેપો!!

 માણસ દુખી હોય, અથવા ચારે તરફથી ભીડમાં હોય, કે કાંઈજ ન સમજાતું હોય ત્યારે એને કોઈ એવા વ્યક્તિની જરૂર હોય જે એને સાચવી જાણે, પણ શું માણસ એટલો નબળો પડી જતો હશે કે ગમે તેના ખોળામાં આળોટી જાય, માંગે એટલા પૈસા આપી દે કે ઈજજ્ત પણ દાવે લગાડે અને પછી ખબર પડે ઠગાઈ ગયા!! કેવી વિડંબના!!

આપણે ત્યાં તો પરંપરા હોય છે કે ઘર હોય તો સાધુ સંતોની પધરામણી થાય, પણ આજનાં સમયમાં છોકરાઓ અને છોકરીઓને એ સમજ સાથ સાથે દેવી જોઈએ કે કોને માનવું, નમવું,કોની વાણીને અનુસરવી, કેવા લોકો સાચા હોઈ શકે અને ખોટા પણ અને એની સાચી સમજણ પણ દેવી જરૂરી થઈ છે. આ કામ માઁ બાપે કરવું જોઈએ. ન માને તો સમજાવવા જોઈએ.. અને બને ત્યાં સુધી તો પોતે પહેલા પારખીને જ પોતાના ઘરમાં સ્થાન દેવું જોઈએ. એક આખો રાફડો સીધુઓનો એક સાથે જાણે ફાટી નિકળ્યો હોય એવું ઘણીવાર જણાય, અને એવામાં છોકરાઓ, લેડિઝો, ભોળામાણસો ફસાઈ જાય એ પણ એક હકીકત છે..પણ સજાગ રહેવાથી આપણે આપડા પરિવારને એમાં ફસાતા બચાવી શકીએ છીએ.

સાધુ, બાવા, બાબા,માતાજી, પિતાજી, હવામાંથી ચેન કાંઢે, બેઠા બેઠા પૈસા અપાવે, બંગલો બનાવી દે,વગેરેવગેરે,..માફ કરશો, હું કોઈનુંય દિલ નથી દુભાવા માંગતી પણ આ બધા જ પર મને કોઈ દિવસ વિશ્વાસ નથી બેસ્યો!! લોકોને ગેરમાર્ગે દોરવા, ભોળી છોકરીઓને ભરમાવવી, આમ કરશો તો આવું સારું થશે અને નહીં કરો તો ખરાબ એવા લોકોમાં તો સહેજેય વિશ્વાસ નથી..જે સાચા છે, સારા છે એ તો ક્યાંક એવી જગ્યાએ હોય છે જ્યાંથી તમને આશા પણ નહોય!! જેને બહુ કોઈને આકર્ષવામાં રસ નથી..જેના ચહેરા પર અલગ ચમક હોય છે, લોભ લાલચથી કોસો દૂર..પોતાનામાં મસ્ત અને જો ભૂલે ચૂકે કોઈ એમની પાસે પહોંચી ગયું તો એમને સાચા રસ્તે વળાવવાનું કામ અચૂક કરે..જે રાહ ચીંધે અને એ રાહ પર એકલા ચાલવાની હિંમત પ્રદાન કરે..ન રહીને પણ સતત સાથે રહે.. એવા જ એક સંત જેમને હું કાયમ માનું અને યાદ કરું એ અભિદાનંદતીર્થજી મને આજે બહુ યાદ આવે છે..એ કોઈ ફેમસ સંત નહોતા પણ મારા દાદાનાં ગુરુનાં શિષ્ય હતા..અને આવા લોકોને જીવનમાં જોયા અને મળ્યાનો આપણને ગર્વ થાય.. ઘણા એવા અસામાન્ય સામાન્ય લોકોમાંનાં એક જેમને મળવાનો મને આજેય ગર્વ છે.

ધારાભટ્ટ-યેવલે

સેન્ડસ્ટોર્મ

Posted on Updated on

જેમ ઈન્ડિયામાં વાવાજોડું અને પાણીનાંપૂર આવે એવા અહીં મીડલ ઈસ્ટમાં નાના મોટા સેન્ડ સ્ટોર્મ એટલે કે રણની રેતીનું વાવાજોડું આવે..એની સીઝન એ લગભગ આખું વર્ષ..ગમે ત્યારે આવે!! ધરનાં બારી બારણા બંધ જ રાખવા પડે. બહાર નીકળવું મુશ્કેલ લાગે. લાંબી મુસાફરી કરવી હોય તો વેધર  ચેક કરીને નીકળવું પડે! ચારે તરફ રેતીનાં પહાડો જ હોય અને દૂર દૂર સુધી બસ રેત.. અહીંથી સપોઝ ૨ -૩ કલાકનાં અંતરે જવું હોય તો રસ્તામાં બોર્ડ જોવા મળે “સેન્ડ સ્ટોર્મ ઝોન..ડ્રાઈવ સેફલી.” કોઈવાર જો સેન્ડસ્ટોર્મમાં ફસાઈ જાવ તો પત્યું..આગળની કાર પણનાં દેખાય, અને સુરક્ષીત રહેવા કાર સાઈડમાં પાર્ક કરવી પડે. જ્યાં સુધી એ સ્ટોર્મ પસાર ન થઈ જાય કે પછી ઓછો ન થઈ જાય ત્યાં સુધી! બની શકે એને બંધ થતા કલાકો લાગે! એકદમ જીણી રેત હોવાનાં કારણે એ કારની અંદર પણ આવી જાય! ગોગલ સતત પહેરવા પડે, માથું મોઢું નાકને પણ ઢાંકવું પડે. ન કરીએ તો માંદા પડી જઈએ. આ પણ એક કારણ છે, અહીંનાં લોકોનાં પારંપરિક પહેરવેશનો!! આખું શરીર ઢાંકેલું રાખવું પડે..નહીં તો આખા શરીરે ચટપટી ઉપડે, ત્વચા, આઁખ, નાક, કાન ગળાનાં રોગોમાં વધારો થાય.,નો વન્ડર કે અહીં સૌથી બીઝી જો કોઈ ડોક્ટર્સ રેહતા હોય તો એ છે ઈ.એન.ટી!!

કામ પર જનારને માટે કામ વધે, અને ધરમાં રહેનારનું પણ કામ વધે! ન બહાર ચૈન ન ધરમાં! સ્કૂલમાં પણ છોકરાઓ હેરાન! ઘેર આવીને બહાર રમવા પણ ન જઈ શકાય!

ઘરનું તો પૂછવું જ શું?! સ્ટોર્મ આવે ત્યારે અહીંનાં રાજાનાં ઘર પણ નહીં બચતા હોય..એટલી ધૂળ ઘરમાં પેસી જાય!! કાર્પેટ, ફર્નીચર, કીચન, વાસણ જો ધોઈને ભૂલથી સીંક પાસે બહાર રહી ગયા હોય અને જો સ્ટોર્મ આવે તો જાણે મહિનાઓ સુધી ધોયા નથી એવી એક પરત ધૂળની ચઢી જાય!!, ટીવી, ઘરનાં એ.સી ભરાય જાય, ફળિયું આખું ઘૂળ ઘૂળ અને બહારનાં બારણાં તો આખે આખા ઘૂળઘૂળ!! દિવાળીમાં તો બહારનું બારણું રોજ જ સાફ કરવું પડે!! તો પણ કોઈ ગેરેન્ટી નહીં!! સાફ કરીને એક કલાકમાં બહાર આવો તો ઘૂળ આવી જ ગઈ હોય!! ઘણીવાર તો એવું લાગે એકને એક કામ સતત કર્યાં કરો છો!!

ઈન્ડિયામાં નાનો અમથો ઓટલો વાળવા પણ કામવાળાને આપણે કહી દઈએ..પણ ઈન્ડિયાની બહાર નિકળીએ તો જાણ થાય કે ૯૯% લોકો જે ઈન્ડિયાથી નિકળીને બહાર વસે છે એમને બધું જાતે જ મેનેજ કરવું પડે છે. પૈસા દેતા પણ કોઈ ના જડે! બધી જાહોજલાલી એ ઈન્ડિયામાં જ છે..ખાસ કરીને હેલ્પર્સની. અહીં સેન્ડસ્ટોર્મ આવે તો મોઢેં બુકાની બાંધી સાવરણી હાથમાં લઈ જાતે જ ફળિયું વાળવું પડે પછી સાવરણો લઈ પાણી થી પણ જાતે જ સાફ કરવું પડે!  કોઈ રામો કે મેઈડ રોજ કામ કરવા નથી આવતું. બધા જાતે જ કામ કરવાનાં.

મને ઘણીવાર વિચાર આવે કે ઈન્ડિયામાં નાની નાની સમસ્યાઓને પણ લોકો સહન નથી કરી શકતા..ધીરજ જાણે ખૂટી ગઈ છે લોકોની..પણ એનું મૂળ કારણ શું આપણે જ નથી?! દરેક વસ્તુની માવજત લેવી પડતી હોય છે અને ન લઈએ તો એ ખરાબ થવાની..આ સીધો નિયમ જો આપણે સમજીએ તો બધું આસાન થઈ જાય.. કમ્પલેઈન્સ ઓછી કરીશું અને કામ વધારે! પણ આ બધું જ સામુહીક પ્રયાસથી જ શક્ય બને! એક આમ અને બીજો તેમ..માણસે માણસે અભિપ્રાય બદલાય. સમસ્યા ક્યાં નથી? ઈન્ડિયામાં પૂર અને વરસાદ ની, યુએસએમાં હરીકેનની, કેનેડામાં સ્નો સ્ટોર્મની મીડલ ઈસ્ટમાં સેન્ડ સ્ટોર્મની..પણ ઈન્ડિયામાં સૌથી વધારે હોહા થાય અને અવ્યવસ્થા જોવા મળે..કારણ કદાચ બધા જ રાજા છે. ખરેખર જોવા જઈએ તો, મને તો અહીં કરતા ત્યાં સમસ્યા ઓછી જણાય કારણ કે આટલી લીલોતરીવાળો દેશ, કુદરતી સૌંર્દ્ય તો જાણે ભગવાને ખૂબ આપ્યું છે જ્યારે અહીં ધૂળ સિવાય કાંઈ જ નહીં, સેન્ડ સ્ટોર્મ માં તો રોડ, મોન્યુમેન્ટ્સ, મકાનો સહિત બધું જ ધૂળ ધૂળ થઈ જાય.. પણ એ બધું જ થોડા દિવસોમાં હો હા વગર નીટ એન્ડ ક્લીન  થઈ જાય. શું એ જાતે જ થઈ જતું હશે?!

ઈન્ડિયા દિવાળીમાં ફોન કરીએ તો બધા એમ પૂછે  કે,”અમે ઘર અને માળિયા સાફ કરીએ છીએ, તમે કર્યાં?” હવે એમને શું કહેવું અને કહીએ તો પણ સમજાશે?! વળી આવતા વર્ષે એ જ પ્રશ્ન પૂછવાનાં! એટલે આપડે પણ નોર્મલી જવાબ આપીએ,”હા, કર્યાં”  પણ આમ ખરેખર, અહીં તો રોજ જ ધૂળ જપટાય અને ઘર પણ રોજ જ સાફ થાય..અહીં તો રોજે રોજ ધૂળ સાફ કરવી પડે!   એટલે દિવાળી શું કે નોર્મલ દિવસ શું?!

-ધારાભટ્ટ-યેવલ

તરસ્યાનો ભગવાન

Posted on

તરસ્યાનો ભગવાન

ટીનએઈજ અને યુવાનીમાંનો સમય જ અલગ હોય છે. રોજ જ કંઈક નવું જાણવા મળે. આતુરતા પણ હોય નવું નવું કરવાની અને ઘણીવાર તો પ્રયોગો કરવાનું પણ મન થાય.. દુનિયા નવી લાગતી હોય, થોડું ઘણું  હજુ સમજ્યા જ હોય અને ઘણું જાણવાની ઈચ્છા પણ હોય. ઘણી વાતો, લોકોનું આચરણ કે સામાન્ય ઘટનાઓ જે  આપણા જીવનમાં રોજ જ ઘટાતી હોય પણ તેના ઉપર  શંકાઓ જણાતી હોય!! દા.ખ. તરીકે ભગવાન હોય? હોય તો કેમ ના દેખાય?! ક્યાં છે?! છે ખરો?!

નાનપણમાં એવું નહોતું! કોઈ કંઈ કહે તો ભોળા ભાવે માની લઉં. પણ વચ્ચેનો સમય(ટીનએઈજ)નો એવો હોય છે..જાણે અધકચરો.. જ્યાં સુધી ગળેનાં ઉતરે ત્યાં સુધીએ વસ્તુ માનવી કેમ?! કોઈ વાર ન સમજાય તો પણ માન આપવા હા કહી દઈએ..પણ મનનું સમાધાન ન થાય ત્યાં સુધી કેમ માનવું?! મંદિર જવું મને કાયમ ગમતું, આજેય ગમે છે. પણ એ સમય સંશય નો  જ હતો કદાચ.. જાત જાતનાં વિચારો મગજમાં ઘૂમ્યા કરે!

બધાનાં પોતપોતાના અભિપ્રાય હોય.. કોઈ કહે ‘ખૂબ તપ કરવું પડે, ભગવાન કાંઈ વળી એમ થોડો જડે?! તારે માટે રસ્તે થોડો ઉભો છે?!’  વળી કોઈ કહે, ‘મંદિરમાં છે ભગવાન, તો કોઈ કહે માણસમાં, પોથીમાં,કુદરતમાં,’ અને કોઈ કહે, ‘બધે જ.’ પણ મારે શું સમજવું?! મારા ભગવાન કદાચ મારે જ શોધવાનાં હતા?! એનું રૂપ એની  વ્યાખ્યા મારે જાણવાની હતી અને પછી જ સમજવાની હતી. એવામાં કોઈએ કહ્યું કે, મૂળીનાં (ગામનું નામ છે) માંડવરાયજી ભગવાનનાં પગપાળા દર્શને જાવ તો ભગવાન દર્શન દે અને માનતા પૂરી કરે!! મને માનતા તો નહીં ભગવાન દર્શન દે એ વાત જાણવા જેવી લાગી! ત્રણ ચાર જણા જેમને બાધા હતી એમની સાથે જવાનું નક્કી કરેલું. માનતા બધાને પણ મારી માનતા કંઈક ઓર જ હતી.

 મૂળી એ સુરેન્ર્દનગરથી ૨૫-૨૭ કી.મી., થાય અને મારે મમ્મીનાં ધેરથી ૭-૮ કલાક ચાલીને પહોંચી શકાય.. સવારે ચાર વાગે શરૂ કરીએ તો દસ -અગિયાર થતા પહોંચી જઈએ.  ઠંડીનાં દિવસો પસંદ કરવાનાં એટલે યાત્રામાં તકલીફ ઓછી પડે. સાથે પાણીની એક બોટલ રાખવી પડે કા.કે તરસ બહુ લાગે. પહેલી વાર ચાલવાનું હતું તો મનમાં ધણા સવાલો થયા ..પણ એક વાર શરૂ કર્યુ પછી કોઈ અલગ જ અનુભવ થયેલો..પરોઠનો સમય, ગુલાબી ઠંડી, પક્ષીઓની અવરજવર, એમના અવાજો, આઁખને ઠંડક આપે એવી લીલોતરી અને મનમાં કશુંક પામવાની ઝંખના!! આહ્લાદક લાગ્યું. પણ થોડો તડકો વધતા..તકલીફ પડવા માંડી..પાણી ખૂટી ગયું..ચાલવાનું તો ચાલુ જ રાખેલું..અને કોઈ ગામ આવે તો જ પાણી મળે એવો માહોલ..હવે શું કરવું?! એવું મનમાં થયું! ભગવાનને જોવાનાં ચક્કરમાં ભગવાનને પ્યારા તો નહીં થઈ જવાય ને?! ઘેરથી શું જરૂર હતી આવું બધું કરવાની એવા ઠપકા પણ સાંભળવા પડશે..હે પ્રભુ શું કરવું?! મોઢું સુકાતું જતું હતું અને પગ પણ થાકવા લાગેલા. હજુ તો ૭_૮ કિ.મી. બાકી હશે. આજુ બાજુ ક્યાંયથી પાણી મળવાની આશા વ્યર્થ હતી. એક પળ બધું છોડી જો કોઈ બસ નિકળે તો એમાં બેસી જવું, એવા વિચારો પણ આવવા લાગ્યા.. પણ કોણ જાણે કોઈ બસ, રિક્ષા કે છકડા વાળો પણ ના દેખાયો, જાણે ખરી પરીક્ષા લેવાઈ!! એવું લાગતું હતું કે બસ, ભાંગી પડીશું.

એવામાં રસ્તાની એક તરફ એક છોકરો અને એક બેન પાણી નાં બે માટલા લઈને બેઠેલો દેખાયા..પહેલા તો થયું કે, આ તરસ લાગી છે ને એટલે એવું દેખાતું હશે!! પણ એવું નહોતું..સાચે જ પાણીનાં માટલા હતા!! પછી તો જેમ તેમ ?કરીને ત્યાં પહોંચી ગયા. એક ગ્લાસ બે ગ્લાસ અને ૩-૪ ગ્લાસ પાણીપીધું!! પેલા બેનને પૂછ્યું તો એમણે કહ્યું, ‘અમે રોજ અહીં પાણીનાં માટલા લઈને આવીએ છીએ..આજે થોડા વહેલા આવી ગયા. મારા વર અમને છકડામાં અહીં મૂકી જાય. એમના શેઠ માંડવરાયજીને બહુ માને છે. અને આજે એમને ત્યાં વહેલું પહોંચવાનું હતું. આ પરબ પણ એમના શેઠની જ છે. અમારે એક પૈસો પણ ના જોઈએ.’ એ સમયે ઉભા ઉભા એક મહત્વનો પાઠ પણ શીખવા મળ્યો કે, હાથમાં સોની નોટ હતી, પણ એ હાથમાં જ રહી ગઈ..અને બીજું ગમે તેટલા પૈસા પાસે હોય, ખર્ચી શકાય એવી પરિસ્થિતિ હોય પણ કોઈ એક ગ્લાસ પાણી તો પીવડાવે?! એવી કઠીન પરિસ્થિતિમાં અપાતી સેવાની કિંમત અમૂલ્ય છે. એનો કોઈ મોલ ભાવ નથી.

પછી તો બાકીનું અંતર જલ્દી ચલાયું. માંડવરાયજીનાં દર્શન કર્યા. અને મનમાં એક શંકાનો નાશ પણ થયો.

કેવો અજબ ખેલ છે તારો પ્રભુ..માણસે માણસે, મંદિર મંદિર તને હું શોધતી રહી.. અને તુ મળ્યો, રસ્તા વચ્ચે, પાણી બની એક સેવાની પરબડીમાં!!

તું ખરેખર તરસ્યાનો ભગવાન છું.
-ધારાભટ્ટ-યેવલે