Terrific two

ટેરીફીક ટુ

Posted on Updated on

#funny bunny

ટેરીફીક ટુ (Terrific Two)

બધા અનુભવ હું પોતાના શેર નથી જ કરતી પણ આ વાત એ સૌને જરુર ગમશે. 

લેખની શરૂઆતમાં જ કહી દઉ મારે જ નહી તમારે બધાને પણ આવા ટેરીફીક નાના-મોટા અનુભવ થયા હશે, હેને? જરૂર કોમેન્ટસમા શેર કરજો.

While we try to teach our children all about life, our children teach us what life is all about

-Angela schwindt

કહેવાય છે કે, બાળકને કુદરતી રીતે જ ઉછરવા દ્યો….પણ (૧૦૦)સોમાંથી (૯૯)નવ્વાણુ વાર આ વાત પર વિચાર કરેલો હશે..અને અંતે જે થયુ એ અહીં લખુ છુ..

સંતાનમાં એક દિકરો છે. એ જ્યારે બીજા વર્ષમા પ્રવેશ્યો ત્યારે જેમ બધા કહે છે ને કે, બાળકના જન્મ બાદનુ બીજુ વર્ષ એટલે,”ટેરીફીક ટુ”, બસ, એવુ જ ફીલ થયેલુ. ધણાએ કહેલુ કે, જોજો હો, હવે તો પગ આવશે.. ધ્યાન રાખજો..તો વળી કોઈકે કહેલુ હવે.. “ટેન્ર્ટમ થ્રો કરશે” તો વળી કોઈકે કહેલુ ,જોજો સખત હેરાન કરશે પગ ભલે એને આવે પણ તમે પગ વાળીને નહી બેસી શકો!! અને થયુ પણ એવુ જ ..એના જન્મના એક વર્ષ પછી નો સમય એ ખરેખરો કસોટીનો હતો. એક તરફ પહેલા વર્ષની કેન્ડલને એણે ફૂંક મારી અને બે મહિનામા અમારી હવા નિકળી ગઈ!! વિદેશમા રહેવાથી, બાળકની સારસંભાળથી લઈને બધુ જ કરવાવાળી હુ એકલી જ અને આ કારણે સૌથી વધારે દોડભાગ મારે જ કરવી પડે.. પતિદેવ આવે એટલે એમની દોડાદોડી!! 

પગ આવ્યા એટલે દિકરાનુ આખા ધરમા દોડાદોડ ચાલુ..કિચન, ડ્રોઈંગરૂમ, બેડરૂમ બધેજ જાણે આતંકી હુમલો!! બેડરૂમમા ચાદર આખી ખેંચી કાઢે!! એ ઠીક કરવા જાઉ ત્યા કીચનના નીચેના કબાટોના વાસણોનો ઠગલો થઈ જાય!!એના હાથમા ટોય (રમકડુ)આપીને કીચન સમેટવા જાઉ ત્યાતો, ‘ધડામ!! ધડામ!!’ અવાજ સંભળાય!! પાછળ વળીને જોઉતો કોઈ નહી!!પણ કાલુ કાલુ હસતો ડ્રોઈંગરૂમમા રીમોટને ધોકો સમજી પછાડતો પકડાય, જાણે કહેતો હોય કે,’એ ટોયને(રમકડાને) પકડીને બેઠા બેઠા રમવાના દિવસો ગયા, મમ્મા’!! એને ના-ના કરુ એમ વધારે ધમા ધમ અને લઈ લેવા કરુ તો ‘દેકારો વત્તા ધડામ ધડામ!!’. 

ડ્રોઈંગ રૂમ તો જાણે ‘બોક્સીંગ રીંગ’ બની જાય અને સામેનો ખેલાડી તેઝ, નીડર, ચતુર, નવા દાવપેચ અજમાવવા વાળો તથા દરેક રૂલની અવગણા કરવાવાળો હુનરબાજ બની જાય!! જ્યારે પહેલો ખેલાડી એટલેકે ‘હુ’ એવુ મહેસુસ કરુ જાણે ‘એ સમયે ઘાંઘો બનીને એક્સપીરીયન્સડ ખેલાડી રીંગ મા બધા જ દાવપેચ ભૂલી ગયેલો ચીત્તાપાટ છે!!’ જાણે આ નવા ટેકટીક્સથી ‘ટોટલી કન્ફ્યુઝ’ થઈ ગયો છે!! અને પછી તો શુ??!! બસ ડીફેન્ડ જ કરે રાખવાનુ!!!

પતિદેવ ઘરે આવે એટલે શરૂ શરૂમા સુનામી શાંત હોય અને પપ્પાને એમ જ થાય કે, ‘ઓહો!! કેટલો ડાહ્યો દીકરો છે!!’ આપડે ગમે એટલુ એક્સપ્લેઈન કરીએ પણ..પિતાને એવુ લાગે જાણે પોતાની વાઈફ કોઈ બે વર્ષના બાળકની અને એની માઁની ‘એડવેન્ચરસ ટેલ’ કહે છે!! પણ થોડા દીવસોમા રૂટીન બદલાય અને પપ્પાને ખબર પડે કે, મારી વાઈફ સાચી છે! આ વીરગાથાએ આપડા ઘરમા ઘટાતી રોજની જ ઘટના છે!! અને પછી તો સુનામીની ખરેખરી પિતા પર પણ વિતે!! ઉપરથી મને કોમ્પ્લિમેન્ટ મળે કે,’ડીયર,એકલે હાથે કેમ સંભાળી લે છે?!’ એટલે મારે કહેવુ પડે..બસ, ડીફેન્સ કરીને!! અને બન્ને હસી પડીએ!!

પણ, આમ કેટલો વખત કાઢવો?! રાત્રે સતત ચોકી કરવી(અડધી ઉંધમાં હોઉ તોય)અને દિવસે સતત સજ્જ થયેલા સિપાહીની જેમ તૈયાર રહેવાનુ!! છતા કોઈના કોઈ ઉપાય તો શોધવો જ રહ્યો!! એટલે દીકરો ગાઢ નિંદરમાં હોય ત્યારે આ વિશે વાંચવાનુ શરૂ કર્યુ. થોડી નવરાશ મળતા મિત્રો, વડિલો, અને કઝીન્સને પૂછપરછ કરુ., પણ એ કરવુ ભારે પડ્યુ કારણકે બધાના અલગ અલગ અભિપ્રાય!! માટે કરવુ તો શુ?! એટલે પછી બન્નેએ બધુ જ છોડીને પહેલા તો પોતાને શાંત કર્યા. ઘરમા ફેરફાર કર્યા, જેમકે, કિચનમા નો એન્ટ્રી માટે ગેઈટ કરાવ્યો, બેડ માટે ફીટેડ બેડશીટ્સ લાવી, દરેક ખૂણે એટ્રેક્ટિવ ટોય્ઝ અને આલાર્મ રાખ્યા જેથી મુશ્કેલી થોભી થોભીને આવે.. વિગેરે વિગેરે!! પછી આ બોક્સરને રીંગમા કઈ રીતે માત દેવી એની યોજનાબધ્ધ તૈયારી શરૂ કરી કે ક્યાક ડીફેન્સ કરવુ, તો ક્યાક અટેક, ક્યાક પેશ્નસ (ધીરજ),તો ક્યાક તેઝતર્રાર, તો વળી ક્યાક જાતે જ હારીને ખુદ વીનર થવુ!! અને આ ખરેખર કામ આવ્યુ. એક ઉદાહરણ આપુ કે, પહેલા તો ફેઈક(ખોટુ) રીમોટ લાવ્યા, પણ પકડાઈ ગયા!! એટલે પાછુ ઝીરોથી શરૂ થયુ કે ..જો એના હાથમા રીમોટ હોય તો માગવુ નહી..પણ બીજી ગમતી વસ્તુની લાલચ દેખાડીને રીમોટ લેવાનો પ્રયત્ન કરવો!! અને જો એ ચતુર ખેલાડી આપડી પાસેથી બન્ને લઈલે તો દોડાદોડી કરી એને કન્ફ્યુઝ કરવો!! મોકો મળે ત્યારે રીમોટને અનઈન્ટરેસ્ટિગ સાબિત કરવુ, રીમોટ એની નજરથી દૂર રાખવુ અને મોસ્ટ ઓફ ધ ટાઈમ ખોવાઈ ગયુ છે એવી એક્શન અને ઈમોશન સાથેની ફિલ્મ તૈયાર કરીને રાખવી!! અને સૌથી જરૂરી કે, ટેકટીક્સ બદલતા રહેવી નહીતર અસર થવાની શક્યતા ઓછી થઈ જશે!!

એકવાર રોવાની એ એક્ટિંગ કરી..પણ એ થોડા દિવસ જ ચાલ્યુ!! કા.કે થોડે દિવસે અમારા કરતા દીકરો એમા પાવરધો થઈ ગયો!!! અને ખૂબ અફસોસ થયો કે હવે તો આ લખેલુ ભૂસવુ રહ્યુ, બાપલા!! એને ભૂસતા તો નવનેજા પાણી ચડી ગયા!! એટલે પછી થી અમે પણ રૂલ્ઝ બનાવ્યા કે જે કરીએ એમા ખોટુ ના થાય..નહી તો, દે ધમ્મ!! રીબાઉન્ડ થઈને પાછુ આવશે!! હહાહા!!

આમ ને આમ એનુ ટેરીફીક યર પતતા પતતા અમે ટેરીફાઈડ થઈ ગયેલા!!

જીવનના અમુક અનુભવો ગમે તેટલા વાંચો પણ પોતે અનુભવીને જ સમજાય છે. ગમે તેટલા કિસ્સા સાંભળ્યા, મેગેઝીન,પેપરો ફેંદી વળ્યા..પણ એક વાત એ આખરે સમજાઈ કે દરેક બાળક અલગ છે, અને એ પોતાની રીતે અલગ છે!! માટે બીજાના અનુભવની ઓથ તો મળી રહે પણ બીજાના અનુભવ સો એ સો ટકા તો મારામા ફીટ નાંજ થાય!! માટે મારા બાળકને મારે એક અલગ અનોખા બાળકની જેમ જ સમજવુ પડશે. એની સાથે હસી મજાક કરીને હિંસા વગર જવાબદારીભર્યુ રહેવુ પડશે!! અને તો જ આ જીવનની મજા માણી શકાશે..

ટીલ નેક્સટ ટાઈમ..એન્જોય વીથ ફેમિલી

વાંચવા બદલ આભાર

-ધારાભટ્ટ-યેવલે